MALESPERO

De K M Lawrence

(Esperanto traduko per la aûtoro)

Ili mortiĝis, tamen. Klare ili mortiĝis, tio estas la uzo de la kartetoj.

La gardistoj ĉi tie havas ligan tabelon de la plej impona mortprognozoj rakontis en la Britia gazetaro: "La Listo Freŝa", ili nomigas ĝin. Ili petis min telefoni la kuriston, kies maŝino prognozis ke invalida okdektriulino mortiĝos per AKROBATAĴA AVIADILO FRAKASO. Mi sentis nauze kiam mi rigardis la liston, ĉar momente iomete en mi ridis mire ĉe la neprobabloj kiuj estis skribinta ĉi tie - kaj tiam la momento pasis, kaj mi komencis imagi la Cessna falanta el la ĉielo, falanta malsupra, malsupra, malsupra sur ardezan tegmenton, sub kiun maljuna virino dormas. La unua en la listo nuntempe estas SUNA EKBRILO. Mi ne havas ideon kiel tio okazos.

La unua envenis antaû dudekunu horoj, ĵus kiam mi komencis mian skipon. En la frua mateno la kriza atendejo estis netolerable brila, kaj mi strabis tra la fenestroj - sufiĉe pura ja tagmezo, sed blindige malpura kontraû la malalta suno. La vokon, ke la ambulanco venos, estis respondis per la uloj kiu ĵus finis sian skipon, kaj mi ne vere sciis kion supozi. Teorie oni havas ĉenon de respondeco kiu certigis nin prepara, sed aplike kuristoj havas longajn skipojn kaj pli volas iri hejme ol ili volas informi vin ke mezaĝa viro envenos, ke li suferas severan doloron kaj pasas sango kun sia urino.

Tio estas la procedo nun: veturilo envenas la alkovon, paramedicinistoj eltiras korpon sur faldebla radbrankardo, kaj flegisto renkontas ilin kaj demandis la karteton. Iafoje ŝi ridetas, kaj oni scias ke ĉi tiu homo eble marĉos el la malsanulejo. Iafoje ŝia vizaĝo ŝtoniĝas, kaj oni scias ke sia okuloj ekrigardis la pacienton, por vidi kiun mortiĝos. Iafoje - malofte, sed iafoje - ŝi kuntiras la brovojn. Flegisto Kealing faris tiele kun la unua.

Ni kuristoj ne ŝatas vidi la kartetojn. Dum pasitaj tempoj, ĉiuj kuristoj sonis kiel Hawkeye Pierce. La Morto estis nia malamiko, kaj kiam oni ne povas indiki vian malamikon via krucmilito estas nobla. Vi batalas kontraû la ŝancon, forkaptas kelkajn pli jarojn, monatojn, semajnojn por viaj patientoj, venkas vian senfinan malamikon. Sed, klare, vi ne pli batalas tio batalo. Ni batalas rigidan pecon da karto, kaj vi scias ke fine vi malgajnos. Tio estas pli malhonora ol venki laû kelkaj gramoj da arbpulpo?

Mi examinis la pacienton. Kvardeksep, laû la kondukpermesilon kiun la paramedicinistoj trovis, sed ŝanjis eble en liaj tridekoj. Mi vidis similuloj ĉe la rapidsvatan vesperon mi partoprenis je la antaûa vendredo, eksedzoj kaptis sian ŝanco kiam ili ankoraû havis la tempon, malinteresa kaj senespera. Li povus facile ĉeestanon tie, kaj dum mi direktis lin movigis en apudan observĉambron, mi subite sentis malĝoja je lin. Ili vivis, kaj meritis ilian ŝancon por malgranda feliĉeco.

"Marianne," Flegisto Kealing diris ĉe mia kubuto. La aliaj kuricistoj ne ŝatas vokigas per sia unuaj nomoj, sed mi permisis la felgistojn voki mi tiel ĉar tia mi karigis al ili, kaj ili ne plandis kiam me donis al si la paperlaboron kiu mi vere devus fari mem (kiel mi agas senhonte).

"Kio estas la verdiko?" mi petis ŝin.

"Mi... ho..." She eltenis la karteton al min, kaj mi scias ke mi repuŝiĝis, ĉar me ne tuŝis karteton krom mian antau kvin jaroj. "Vi devas rigardu."

Mi rigardis la karteton sentuŝante, kaj Flegisto Kealing turnigis ĝin do mi povis vidi.

PROVOJ.

"Kako." Mi kuris al la pordon, kiu malfermas sur la parkejon de ambulancoj. La du paramedicinistoj kiu kunportis mian patienton provis elmanovri tra alia ambulanco, kaj kiam mi eliris la pordojn la kondukisto ekvidis min kaj premegis lian kornon kiel fortimigi la alian kondukiston. Mi estis tro rapida por ilin, tamen, elturniĝis cirkaû la akcidenta bloko kaj interkaptis la ambulancon kiam ĝi flankeniris cirkaû la malantaûan de la alia. Ili kriĉe haltis kelkaj futoj antaua mi, kaj mi marĉis al ili kaj malfermis la pordon.

"Antaû vi demandis, ni ne faris provojn!" la paramedicinistoj en la pasaĝerseĝo kriis. La kondukisto, kiu ŝajnis teruriga por sia vivo (kaj fakte mi volis tiri lin el lia seĝo kaj bategi lin) fikliniĝis for mi kaj kapsignis.

"Mi esperas ke vi ne," mi murmuregis, kaj maltrankvile fermis la pordon.

-

Ni ne povis cion sen la provoj, kompreneble. Dum du horoj poste li venigis, ni rigardis mian patienton malfortigas kaj malfortigas. Li pasis sangon en sia urino, sed ni estis tro tima utili eĉ tio por analizi. Tio estas kio la maŝinoj farigis nin - ili devigas nin dua-konjecti realumon. Ni donis al li analgezilon, por farigi lin konstante komforta, sed ni ĉiu konis ke tio ne estis ion, kion pasus se ni kuracus la videblajn simptomojn. Io estis malĝusta kun li - vundo, eble, pli probable virusa aû bakteria infekto - io, kio mortigus lin. Sed se ni provis trovi tion, kion estis malĝusta kaj li mortiĝis, ni estus ekster la NHSaj reguloj. Klaûzo 14 laû la redaktinta ĉarto de patientoj: medicinuloj aû malsanulejo organizaĵo personoj faros nenion kion rapidigos prognozan morton.

"Realece," Flegisto Kealing rezonis, "Estis malebla ke provas la sangon mortigas lin, ĉu?"

"Vi scias kiel la fikaj maŝinoj estas," Kuristo Jameson diris, skuis la kapon. "Vi povas stumbli kiam vi enportas la rezultojn, kaj ponardvundas la malbonŝancan bastardon kun subhaûto." Li klinis kaj atingis al la litukon kiun kovris nian patienton.

"Kio vi faris?" mi petis akre.

"Nenio."

"Tio ne similas nenion," mi aldiris lin.

"Mi prenas rigardon, jes? Rigardon, ne fikan provon, rigardon!" Mi forpaŝis, kaj li regardis sub la litukon la dorson de la patiento. Poste kelkaj sekundoj li restaris. "Renoj anstataû hepato, certe."

"Do ĝi mortigos lin." Mi diris.

"Jes," li diris, kun kvieta monotona voĉo.

-

La dua kaj tria venis preskaû kune, kvankam mi ne sciis pri la dua ĝis pli malfrua. Mi trovis pri la tria ulo per Kuricisto France, kiu vidis min starantan ĉe la vendmaŝino en la vestiblo. Mi pripensado pri la elekto inter ĉokolada briketo kaj pako de terpomflokoj, kaj mi kaptiĝis en la decida trakto antau tri minutoj. Eble mi volis fari diferencon al io, kiom bagatela.

"Saluton Marianne," li diris. "ĉu vi faros ion morgaû nokto?"

"Kunvenonta kun mia koramiko," mi mensogis. Mi ne havas koramikon. Mi iofoje fikas unu de niaj gardistoj en la provizŝranko. Ekspolicanon kiun maldungigis el lia profesio ĉar lia karteto diras PAFO. La Northamptonshire polica organizaĵo havas unu de la malalta rakontinta ofteco de pafilkrimo en Britio, kaj ĝi estus terura reklamo se policano pafus dum lia devo. Mi ŝatas lin ĉar li konservas sin en bonformo, kaj ĉar li havas eksedzinon kaj filon, kiun absorbas ĉiom la emocian energion kion li alie utilus evolui sentojn al min.

Kuricisto France retiriĝis. Eble li scias, mi pensis.

"Tamen," li diris, gipsis rideton. "Mi havas ion interesetan, kaj opinis ke vi eble ĝuis batali kontraue malgranda problemo. Ni havas junan virinon kun sango en ŝia urino, probable simpla urindukta infekto." Glacikovro disvastigis el mia spino. "Fakte, lia karteto diras..."

"PROVOJ." Mi interrompis lin.

Li mokŝerce rigardis min.

"Kiel vi sciis?"

-

Patiento du estis en ĉambro al la alia fino de la fako, ekuricas per juna kuracisto. Patientoj kvar kaj kvin ni trovis per telefoni la krizan eniron ĉe Kettering, patiento ses envenis antua kelkaj horoj: maldika mezaĝa virino en malnovaj vestoj. Mi povis vidi tuj ke ŝi povis kompreni kie la okazoj direktiĝas, ĉar ŝi disputis penige kontraû sin edzo kaj per malpli elokventa angla kontraû la du plenkreskaj filinoj kiu akompanis ilin. ŝi volis reiri hejmen, kaj ŝi deve komprenis kion ni komprenis, ke volo helpi de lia familio eble mortigos ŝin.

Ni donis kontraudoloraĵojn al ŝi kaj mi parolis kun ili, sole kaj grupe. Krom la malbonŝanca tempado mi pensis ke ŝi povus persvadi ilin permisi ŝin reiri hejme, sed kvarona da horo poste ilia enveno mi rimarkis ke ŝi komencis paliĝi iome, kaj kvin minuotoj poste tio, ŝi senkonsciiĝis. Tiem ni devis doni al ŝi la saman prizorgon, kiu ni donis al la alia, kaj ni movis ilin da loka pacientoj al la sama ĉambro. Kuricistoj Jameson kaj France disputis senfine kun mi pri la kuricaĵojn ni povas doni, sed niaj argumentoj estis senfrutka. Senscianta de la kvaûzoj de la doloro, ajn agadoj per ni estis pli probabla vunduma anstataû helpuma (kaj eĉ pli probabla esti tute senefika krom malŝpari tempon).

Mi senesperiĝis kaj donis la detalojn pri la pacientoj al Joe (mi iofoje rendevuulo) - severe kontraû malsanuleja politiko, ĉar gardistoj ne kutime bezonas aliri konfidencajn medicinajn registrojn, aû fakte ia de pacienta informo. Me pensis ke li eble povus enlumi ligon inter la kvar malbonŝanca pacientoj ĉe nia malsanulejo - kaj se li trovus ligon me eble povus persvadi nian samprofesianojn ĉe Kettering doni la similan informon pri ilia malbonŝanculoj. Malgraû helpeto el lia malnovaj amikoj ĉe la loka policejo, li trovis nenio. La ses homoj loĝis proksima unu de alia - sed ne sufiĉe proksima fari amason por statistikaj celoj. Ekzistis neniom kunhavigantajn laborligojn, nek socioligojn. Ni sentis sekundo de ekscita espero kiam li trovis ke la seriaj numeroj sur du de la kartetoj montris similajn erarojn en la presinto, sed neniu de la alia du kartetoj montris similajn signojn. Do du de la pacientoj prognoziĝis per la sama maŝino - probabla je la sama tempo - sed tio estis la solan ligon, kiun ni povis trovi.

"Preskaû certe hazardo," li malĝoje aldiris min. "Certa, mi trovados se vi volas, sed ne fidu al mi trovi ajn utila baldaû."

"Bone," mi diris, kaj forlasis lin. Mi volis danki lin pro provas, pro donas al mi tion sekundon da espero ke ni eble trovus iel por trompi la maŝinojn (eĉ se sole hodiaû), sed mi ne povis montri tion. Tio ne estis la maniero de rilatoj inter ni.

-

Ni transmovis la du pacientojn el Kettering per ambulancoj - facile, neniu volis respondecon por ili. Eĉ kun ciuj ses de la doloranoj kuna ni ne povis malkovri aldonan informon, tamen.

Estis Kuracisto France kiu fine diris ĝin.

"Kiel se vi nure komencis," li diris kviete.

"Ni ne povas."

"Ni devas fari ion, kio ne farabla estas permisu iliajn mortigojn." Li ekrigardis min malafable. "Mi ne, iel."

"Kio tio signifas?"

"Nenio." Li skuas la kapon. "Komprenu, mi estas laca. Mi scias ke tiel ne estas bona, sed ni devas komenci ian de provoj. Ili ne vivados pli longe."

"Do. Nur unu," Jamison interrumpis.

"Kio?"

"Vi scias kiel estas la fimaŝinoj. PROVOJ eble signifas tute malsama okazo por ĉiuj ĉ tie. Eble nur iom da pacientoj estas endanĝeriga per la provoj ni povas fari. Dio, ni faras provojn ĉiom da tempo!"

"Kaj homojn ili mortigas. Eĉ homoj sen kartetoj. Se vi komencus, ni scias kio okazus."

Ni tri staris malsone, rigardis la ses pacientojn kaj aûskultis la kvietajn sonojn de dismoviĝo kaj laboro venanta al la koridoro ekster. Stranga sento survenis min, kiel la mondo retiriĝas - kiel mi regardis ĝin tra longa tunelo. Mi manoj estis malfacila movi, kiel mi dormis en la malvarmo, miaj muskoloj rigida kaj malreagema. Malfacile mi marĉis al la piedoj de paciento unu, kaj ellegis la detalojn ĉe la supro de lia mapo.

"Brian Felton, 47." Mi flanke turnis ĝin. En la marĝeno de la mapo, Flegisto Kealing skribis krajone. "Edzino kaj du filoj," mi legis audeble.

Mi remetis la mapon, kaj movis al la sekvan liton.

"Simon Lines, 23. Koramikino enportis lin."

"Janice Greg," diris France sen rigardis la mapon. "ŝi estas 31, maledziĝa, intruisto." Li turnis al la kvaran liton, la maljuna virino tramovanta el Kettering. "Maud Carver, 63. Vi konjektus pro la nomo, ĉu ne - kiu nomigas iun Maud nuntempe?" Li rerigardis la mapon. "Vidviĝinta."

Kuricisto Jameson prenis la kvina kaj sesa mapojn, unu en ĉiu mano. El la maldekstra: "Louise Burdon, 28. Unu infano." El la dekstra: "Emilia Strabbioli, 51. Edziĝis, du filinoj, unu filo, unu nepo." Li remetis la mapojn sur iliaj hokoj, kaj ni forstaris kaj rigardis la ses korpojn, kiu estis antua ni.

"ĉu ni vere konsideras ĉi tion?" Jamison demandis.

"Ne, ni ne povas konsideri ĝin," mi diris. La alia rigardis min. "Ni devas simple fari ĝin."

"Ne Brian aû..." France indikis la kvinan homon.

"Louise," Jamison provizis. "Aû Emilia. Neniu kun gefiloj."

"Janice estas juna," France diris. "Simon, ankaû."

Ili rigardis min.

"Do ni mortigos Maud ĉar ŝi estas la plej maljuna?" mi petis.

"ŝi ne havas iu.." France ekdiris, sed Jamison interrumis lin.

"Ni ne tute mortigos ŝin. Ni provos ŝin."

"Kaj la provoj mortigos ŝin," mi kapsignis. "Havu la testikoj por konfesi ĝin."

Li suspiris, ŝultrotiris, kaj marŝis por preni la mapon.

"Diris ĉi tie ke ŝi havis cerbatakon antaû du jaroj."

"Do? Rigardu, ŝi vivis du jarojn, kiu povas diri ŝi ne vivos tridek plu?"

"Ankaû," diris France zorge, "tio estas la situacio kiu timigas min. Kun ŝia cerbatako, mi estus tre zorga pri kiuj provoj mi farus ĉiel." Li marŝis kaj prenis la mapon el Jamison, ekrigardis ĝin, kaj remetis ĝin sur la hoko. Tiam li returnis al la trian pacienton. Mi povas scii ke li pensis ion, kion li ne ŝatas, kaj me eksciis kion ĝi estos. ŝi estis lia paciento, kompreneble, li estis respondeco pri ŝia resaniga. "Eble ni konsiderus Janice."

Jamison superprenis la mapon de la instruisto.

"ŝi estas sana," France diradis. "Malplej probabla havi problemojn kun la provoj, mi dirus." Li redetis. "Ho, mi ĵus pensis ion - ŝi estas instruisto, ĉu? Eble la maltrankviliga de gradiganta mortigos ŝin! Tio povus nenion pri ĉi tio entute. En ĉiuj de ili, ŝi estas la plej probabla vivadi, ĉu?" Li kapsignis al Jamison kaj min, pene konvinki sin per konvinkinta ni.

Mi malrigardis lian peteganta kaj indikis mian pacienton.

"Kial salvu Felton?" Mi demandis.

"Li havas filojn."

"Li estas kakviro," mi kraĉis. "Li batis ilin. Li malfidelis, kaj li donis la gonoreon al lia edzino."

"Kristo, Marianne!" France batis mian manon. "Li eble povus audi vin! Tio ne estas amuza!"

Mi rigardis la okuloj de Jamison ekvidis miajn pugnojn.

"Ne, atendu," li fortenis France per la ŝultro.

"ŝi estas..." France protestis.

"Mi komprenas kiun ŝi signifas," Jamison diris, vidadanta al mi. France opiniis ke li parolis kun sin, kompreneble. "Ni mem ne povus decidi. Ni ne povus fari ĉi tion per nia antaûjuĝoj. Tio estas kiel la kartetoj venkis nin. Ili utilas nin kontraû ni."

Li estis malĝusta, kompreneble, sed ni devis diri ion al France por ke li aûskultus prudento.

"Ekzistas nur unu afero," mi diris al ilin.

-

Mi trovis la skatolo en la atendejo. ĉi tie estas amaseto de libroj kaj ludiloj okupi infanoj dum li parolas kun la gepatroj. Preskaû ĉiom estis por la pli malgrandaj infanoj, sed ekzistas lignan skatolon de klasikaj ludiloj, kiun enhavas triktrakan tabulon. Mi ne supozis ke ĝi estis iam uzita. Duon de la blankaj markoj mankas, sed mi trovis preskaû ĉiom de la ruĝaj markoj kaj unu de la ĵetkubo, kiu me ŝoveli en mian poŝon kaj reportis al nian ĉambron.

"Ni faros io por diri al la familioj, kompreneble," mi diris al France kaj Jamison, tiam mi rulis la ĵetkubon sur la defibrilila ĉaro. Mi vidis du ekmontris supervizaĝe, du nigraj okulingoj en blanka vizaĝo, tiam ĝi pasis kaj la ĵetkubo restis.

"Kvin," diris France.

"Louise," Jamison korektis lin.

-

Ili mortiĝis, tamen. Klare ili mortiĝis, tio estas la uzo de la kartetoj. La unua rondo de provoj montris nenion, do ni prenis plu sangon el Louise. Kiam ŝi komencis sangi sub la haûto circaû tie, kie ni enmetis la nadlon. Baldaû ŝi komencis konvulsi, kaj tiam ŝia esencoj komencis fadi kaj ŝia koro haltis.

Dum la provoj estis revenanta, Maud haltis spiranta. Ni revivas ŝin, sed ŝia cerbo estis sen oksigeno por tro longtempa. Flegisto Kealing reportis la provajn rezultojn - iom da virusa agado, sed bedaûrinde ne sufiĉe por ni kompreni tion, kion ni batalis kontraû.

La ĵetkubo rerulis kvin, tiam du. Do ni prenis sangon el Simon. Li vivis, se ni ricevis la samajn nekonklusivajn rezultojn, dum tio tempo Brian kaj Emilia ambaû mortiĝis. Ni donis kontraûvirusojn al la juna viro, sed lia stato malbonigis plirapide, kaj li mortiĝis du horoj antaû Emilia. Finfine ni rigardis la koro de Janice Greg malripidigis kaj malrapidigis ĝis finfine ŝi ankaû forlasis nin.

Ni estis rigardanta la ses de ili dum preskaû tago, pli aû malpli. France kaj Jamison similas malvivkorpojn mem, grizvizaĝa kaj tute senemocia. ĝi forfluis ĉion el ili - ne nur la mortoj, sed kiel la kartetoj faris nin agi. Mi forlasis ilin, kvieta marŝetinta trovi Joe.

-

La tialo por morto estis sanganta febro kun rena malvivo, aû do la patologoj konkludis. Mi ne sentis kiel iun estis kulpa - kiu povus suspekti hantavirusan epidemion en la mezolandoj? Nenio alia okazoj reportiĝis, kaj la esploroj malpovis trovi ion plu konektojn ol ni.

Mi havas la kartetojn de Brian en mia biletujo. Mi kaptis ĝin proksime al mia karteto, ĉar tio nokto ĝia prognozo venis peceto pli proksima. Mi elprenas la unu de Brian kiam mi estis sola, kaj rigardadas la vorton. Me jam ne komprenas la signifon. ĉu ĝi estis la provojn, mi miras, aû la manko de provojn? ĉu la vorto signifis la simila pri ĉiuj la ses? ĉu ĝi signifis malsanulejajn provojn, lerneja provojn, kion?

La pensoj fluas tra min kial akvo, ĉiam ŝanĝanta. Sed ekzistas unu, al kiu mi renvenis: Kiu estis la provatoj?